Σκέφτομαι πόσο άσχημο θα πρέπει να είναι για κάποιον να παραδέχεται ότι έκανε γκάφα δημόσια και να επανέρχεται με επανόρθωση, η οποία όμως προσβάλλει κάποιον άλλο. Πρόκειται για διπλό λάθος. Αφενός γιατί βιάστηκε να δημιουργήσει κάτι σε μια προσπάθεια να χαϊδέψει τα αυτιά του κόσμου και αφετέρου γιατί πήρε δύο αθώους “εθελοντές” και αφού τους πίεσε να κατασκευάσουν ένα άγαλμα, τελικά το “πέταξε” για να τοποθετήσει άλλο. Σε μια θέση που αποτελεί σημεί αναφοράς για το Μαρούσι και τους Μαρουσιώτες.
Αναφέρομαι στο άγαλμα της Αμαρυσίας Αρτέμιδος στην πλατεία Κασταλίας. Όπου ένας άνθρωπος, μη Μαρουσιώτης έδωσε εντολή, η εντολή εκτελέστηκε κακήν κακώς, δημιουργήθηκε ένα έκτρωμα (για όλους εκείνους που ήξεραν το προηγούμενο άγαλμα, γιατί για όσους δεν το ήξεραν όπως και ο εντολέας, ήταν ένα μικρό αριστούργημα), το οποίο εκ των υστέρων εκτιμήθηκε ότι δεν έπρεπε να έχει γίνει.
Και φτάνουμε σήμερα, να έχει απαξιωθεί το έργο των δύο “εθελοντών γλυπτών”, να έχουμε αποκαλυπτήρια ενός νέου αγάλματος και να αλλάζει πάλι η όψη ενός “σημείου αναφοράς” της πόλης. Και καλά ο δήμαρχος κ. Πατούλης δεν είναι απο εδώ και δεν ήξερε τι ακριβώς υπήρχε στην πλατεία. Δεν υπήρχε ένας άνθρωπος από το “επιτελείο” του να του πει τι να κάνει; Μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος, αλλά δεν είναι εκεί το ζήτημα. Το ζήτημα είναι ότι ο ίδιος εντολέας, προχωράει ένα σχέδιο ανάπλασης του κέντρου της πόλης και όλοι το αντιμετωπίζουν με καχυποψία πιά. Τι θα βγεί από αυτό το σπάταλο έργο; Ήδη ένας σύλλογος ζητάει να εξαιρεθεί η πλατεία Αγίας Λαύρας, η οποία αποτελεί και αυτή ένα άλλο σημείο αναφοράς της πόλης μας. Τι θα βγει λοιπόν; Μήπως πρέπει να το προσέξουν, μη συμβεί ό,τι και με το ταλαίπωρο το άγαλμα της πλατείας Κασταλίας, τα αποκαλυπτήρια του οποίου έχουμε, πάλι, αύριο Σάββατο (29/5/10). Και ποιός ξέρει πόσες φορές ακόμα…

Από το  Maroussiotis